شرایط ورزشکاران بعد از پارگی رباط صلیبی قدامی

آسیب های رباط صلیبی قدامی یا ACL در همه افراد می تواند برای هر فردی رخ دهد اما امکان آن در ورزشکاران اهمیت بیشتری داشته و راه های درمانی دیگری دنبال می شود . در ادامه به توضیح بیشتر آن می پردازیم . 

آسیب به رباط صلیبی قدامی

در مراحل اولیه آسیب ACL توصیه به استفاده از کمپرس سرد متناوب با یخ، بستن زانو، بالا نگه داشتن زانو می شود در صورتی که خونریزی داخل زانو شدید باشد حتما باید خون داخل زانو تخلیه گردد. 
چون داخل زانو حکم یک ظرف سربسته را دارد و خونریزی شدید داخل زانو موجب فشار بر غضروف مفصلی می شود و از سوی دیگر تغذیه غضروف از مایع مفصل زانو که توسط خون جایگزین شده است، این دو مساله موجب آسیب به غضروف زانو می گردد. 
عدم تخلیه خونریزی شدید داخل زانو علاوه بر آسیب به غضروف مفصلی، روند بهبود زانو را طولانی کرده، نیازمند جلسات طولانی تر فیزیوتراپی قبل از عمل بوده و درد و ناراحتی ورزشکار بیشتر است. 

درمان پارگی رباط صلیبی قدامی

درمان ACL آسیب دیده در افراد مسن با نیاز فیزیکی کمتر، اغلب غیر جراحی است ولی در ورزشکاران و افراد فعال حتما توصیه به بازسازی ACL و عمل جراحی می گردد. جهت حصول نتیجه مناسب قبل از عمل توصیه به یک دوره فیزیوتراپی دقیق تحت نظر فیزیوتراپیست ورزشی شده و وجود یک زانو با دامنه حرکتی کامل و کم درد و یا ترجیحا بی درد از ضروریات قبل از عمل می باشد. 
در موارد کمتر شایعی که پارگی ACL به صورت کندگی همراه با یک قطعه استخوان می باشد توصیه به عمل جراحی در روز های اولیه شده و امکان فیزیوتراپی قبل از عمل وجود ندارد. 

عمل جراحی پارگی رباط صلیبی قدامی

عمل جراحی بازسازی ACL معمولا به صورت بسته انجام می شود. در این روش با دو برش حدود 4 تا 5 میلی متر وارد زانو شده، دوربین کوچکی به زانو وارد می وشد و ابزار وارد شده به زانو توسط مانیتور هدایت می شود. 
برای بازسازی ACL در ورزشکاران بیشتر تمایل به استفاده از هامسترینگ های داخلی بیمار یا استفاده از لیگامان های فرد اهداکنده دیگری می باشد و به طور کمتر شایعی از لیگامان کشکک خود بیمار همراه با دو قطعه استخوانی از کشکک و ابتدای ساق بیمار استفاده می شود . 

پیشگیری از آسیب ACL 

به طور کلی پارگی منیسک ، حفظ آمادگی جسمانی، انجام حرکات کششی و گرم کننده پیش از بازی و خودداری از حرکات نمایشی و اکروباتیک نقش کلیدی در جلوگیری از آسیب ACL دارند . استفاده از زانوبند یا بریس های اختصاصی زانو ثابت نشده است که نقش محافظتی در جلوگیری از پارگی ACL داشته باشند . 

کلام آخر 

با توجه به موارد ذکر شده می توان درمان های مناسب را برای این گروه از بیماران در نظر گرفت .