سلام وقتتون بخیر من ۱۶ سالمه...چند وقتیه به اتفاقات کوچیک فکر میکنم حتی به اتفاقات کوچیک و بی ارزش و باهاشون گریه م میره و کلا همش در حال گریه کردنم و حتی به والدینمم نگفتم...و به همه چیز منفی نگاه میکنم‌نمیدونم چرا اینطوری شدم آخه من همیشه میخندیدم یهو دو سه هفته ای هست اینطوری شدم... میشه بگید باید چیکار کنم...

مشاوره آنلاین پزشکی

اطلاع رسانی بروز ترین خبرهای پزشکی

سلام دوست عزیز بهبود شرایط روحی و انجام اقدامات درست در این راستا نیازمند مشورت مستقیم با متخصص اعصاب و روان یا روانشناس می باشد. لذا برای دریافت نوبت از متخصصان مربوطه اقدام کنید. https://mavarateb.com/search/%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3

دکتر فرشته اربابی

دکترای تخصصی روانشناسی تربیتی مشاوره فردی و خانواده رویکرد درمانی CBT DBT رویکرد درمانی زوج EFT

سلام ستایش عزیز،می توانی فکرهای خود را بر روی کاغذ بنویسی و در مقابل هر فکر احساس نسبت به آن فکر و در نتیجه فیزیولوژی که احتمالا تپش قلب ،داغ شدن بدن و...تا به فکرت هوشیار باشی .گاهی افراد نسبت به فکرشون آگاهی ندارند و احساس و هیجانی که تجربه می کنند .چیست ؟ دامنه احساسات متفاوت است باید از احساسات اصلی مثل خشم ،ترس ،شادی ،غم و یا احساس ترکیبی مثل شعف و یا ...آگاه باشی،در زمان گریه کردن چه فکری داری؟چه احساسی بهت دست میده؟زمانی که احساس خودتو می نویسی ،شدت آن کم میشه .گاهی بررسی فکر کمی مشکل است .در جلسات مشاوره ارتباط فکر و اعتماد به نفس و عزت نفس را بررسی می کنی .تکنیک هایی که توانایی خودت را افزایش دهی و خودت را با کارهای مثبت و سازنده درگیر کنی .مثلا ورزش،مدیتیشن ،و...سرگرمی که به آن علاقه داری می تواند ذهن شما را آرام کند ،مثلا نقاشی کشیدن ...