سلام وقت بخیر من یه دختر ۳۰ ساله هستم، ارشد یکی از رشته های علوم پزشکی بالین رو دارم، اما بیکارم، بالغ بر ۷۰ تا جا رفتم برای کار، چند ده بار تو اپهای استخدامی درخواست کار نوشتم تو کانالهای کاریابی و مرتبط هم همینطور، از استادهام از هم رشته ای هام کمک خواستم اما همچنان بیکارم..هر راهی که به فکرتون برسه رو رفتم.. تو اپهای مشاوره پزشکی فعال هستم اما مراجعی ندارم، این افسردگی داره من رو نابود میکنه، من آدم خنگی نیستم استعداد درخشان بودم و شاگرد اول دانشگاه تهران، خوب تو رشته ما پارتی و پول برای کار نیازه که من ندارم، این حس سرباری، بی پولی، بیکاری داره از پا درم میاره، مجرد هم هستم، حالم یه طوریه که دلم نمیخواهد با کسی حرف بزنم، از جمع میترسم، چون بالاخره یه طوری یه گوشه کنایه ای میشنوم و قلبم مچاله میشه... بیماری های روان تنی هم دارم، هم مشکلات پوستی و هم گوارشی....اعتماد به نفسم نابود شده....تو این چهارسالی که از فارغ التحصیلیم میگذره هرکاری بهم پیشنهاد شده کردم، از کارگری تو باغ تا نگه داشتن بچه، از تایپ و ترجمه تا کارهای پژوهشی که تقریبا هیچ کدوم مزدی نداشته، و قبول کردم تا سرم گرم بشه. من ساکن روستام، با توجه به اینکه هزینه جلسات پی در پی مشاوره رو هم ندارم، واقعا میخواهم یه راهی جلوی پام بذارید، خسته شدم از اینکه چون دورم و پارتی ندارم علی رغم سواد و لیاقتم بیکارم ... نمیدونم بهم بگید چطور تحمل کنم، کتاب، فیلم و پیاده روی هم آرومم نمیکنه... واقعا دلم میخواهد بمیرم... اینهمه سال تو سختی و مشقت درس خواندم، شیفت رفتم، رایگان جون کندم، آخرش هم هیچی... گاهی میگم کاش حداقل یه خواستگار داشتم و از مجردی در میومدم و اینقدر حسرت مادری رو نمیکشیدم، بعد میگم اگر اونم بخواهد این بیکاری و بدبختی رو بکوبه تو سرم چی...

سلام وقت بخیر من یه دختر ۳۰ ساله هستم، ارشد یکی از رشته های علوم پزشکی بالین رو دارم، اما بیکارم، بالغ بر ۷۰ تا جا رفتم برای کار، چند ده بار تو اپهای استخدامی درخواست کار نوشتم تو کانالهای کاریابی و مرتبط هم همینطور، از استادهام از هم رشته ای هام کمک خواستم اما همچنان بیکارم..هر راهی که به فکرتون برسه رو رفتم.. تو اپهای مشاوره پزشکی فعال هستم اما مراجعی ندارم، این افسردگی داره من رو نابود میکنه، من آدم خنگی نیستم استعداد درخشان بودم و شاگرد اول دانشگاه تهران، خوب تو رشته ما پارتی و پول برای کار نیازه که من ندارم، این حس سرباری، بی پولی، بیکاری داره از پا درم میاره، مجرد هم هستم، حالم یه طوریه که دلم نمیخواهد با کسی حرف بزنم، از جمع میترسم، چون بالاخره یه طوری یه گوشه کنایه ای میشنوم و قلبم مچاله میشه... بیماری های روان تنی هم دارم، هم مشکلات پوستی و هم گوارشی....اعتماد به نفسم نابود شده....تو این چهارسالی که از فارغ التحصیلیم میگذره هرکاری بهم پیشنهاد شده کردم، از کارگری تو باغ تا نگه داشتن بچه، از تایپ و ترجمه تا کارهای پژوهشی که تقریبا هیچ کدوم مزدی نداشته، و قبول کردم تا سرم گرم بشه. من ساکن روستام، با توجه به اینکه هزینه جلسات پی در پی مشاوره رو هم ندارم، واقعا میخواهم یه راهی جلوی پام بذارید، خسته شدم از اینکه چون دورم و پارتی ندارم علی رغم سواد و لیاقتم بیکارم ... نمیدونم بهم بگید چطور تحمل کنم، کتاب، فیلم و پیاده روی هم آرومم نمیکنه... واقعا دلم میخواهد بمیرم... اینهمه سال تو سختی و مشقت درس خواندم، شیفت رفتم، رایگان جون کندم، آخرش هم هیچی... گاهی میگم کاش حداقل یه خواستگار داشتم و از مجردی در میومدم و اینقدر حسرت مادری رو نمیکشیدم، بعد میگم اگر اونم بخواهد این بیکاری و بدبختی رو بکوبه تو سرم چی...