وقت بخیر ۲۱ سالمه کاملا بی‌انگیزه برای هرفعالیتی (تنبل و خسته) هستم. برای هرچیز کوچکی گریه میکنم و یا چندین ساعت بهش فکر میکنم. چیزای کوچک و بی ارزشم میتونه اعصابمو بهم بریزه و ذهنمو مشغول کنه. حس میکنم هیچ ذوق و شوقی ندارم. اصلا از زندگی که دارم راضی نیستم با اینکه همه میگن خوبه تقریبا نه خیلی بالا کاملا معمولیه ولی هیچ چیزش انگار منو راضی نمیکنه همش دوست دارم بهتر بشه به شدت پرخاشگر شدم به قدری که برای خودم سواله که الان از چی عصبی؟ گوشه گیر شدم و دوست دارم همش تنها باشم جای خاصی نرم یا خانوادم برن بیرون تا سکوت باشه. خیلی کم حرف شدم حوصله حرف زدن ندارم. جدیدا رفتار پدر مادرمو با برادرم مقایسه میکنم و اینجوریم که چرا کودکی من شرایطش یکم سخت بود یا چرا بهتر رفتار میکنن و... به هیچ‌وجه حوصله برادرمو ندارم و انگار از بچه ها متنفرم و تو ذهنم اینه که هیچوقت بچه دار نمیشم. دوست دارم کارامو انجام بدم درس بخونم اما نهایت نیم ساعت بتونم انجام بدم سریع بلند میشم میگم ولش کن. اعتمادبنفسمو خیلی از دست دادم و از یسری کارایی که قبلا انجام میدادم الان میترسم مثل رانندگی. خیلی سخت دل میبندم.برای انتخاب پارتنر همش میگم کاش یکی بهتر پیدا بشه انگار همش منتظر یکی بهترم با اینکه بقیه میگن خب شاید همین گزینه های خوبه نسبتا بالا هم از دست بدی . نمیدونم دارم افسردگی میگیرم یا نه یا اصلا افسردگی دارم و چیکار کنم که اوضاع بهتر بشه ممنون میشم کمکم کنید و راهکار بگید.

وقت بخیر ۲۱ سالمه کاملا بی‌انگیزه برای هرفعالیتی (تنبل و خسته) هستم. برای هرچیز کوچکی گریه میکنم و یا چندین ساعت بهش فکر میکنم. چیزای کوچک و بی ارزشم میتونه اعصابمو بهم بریزه و ذهنمو مشغول کنه. حس میکنم هیچ ذوق و شوقی ندارم. اصلا از زندگی که دارم راضی نیستم با اینکه همه میگن خوبه تقریبا نه خیلی بالا کاملا معمولیه ولی هیچ چیزش انگار منو راضی نمیکنه همش دوست دارم بهتر بشه به شدت پرخاشگر شدم به قدری که برای خودم سواله که الان از چی عصبی؟ گوشه گیر شدم و دوست دارم همش تنها باشم جای خاصی نرم یا خانوادم برن بیرون تا سکوت باشه. خیلی کم حرف شدم حوصله حرف زدن ندارم. جدیدا رفتار پدر مادرمو با برادرم مقایسه میکنم و اینجوریم که چرا کودکی من شرایطش یکم سخت بود یا چرا بهتر رفتار میکنن و... به هیچ‌وجه حوصله برادرمو ندارم و انگار از بچه ها متنفرم و تو ذهنم اینه که هیچوقت بچه دار نمیشم. دوست دارم کارامو انجام بدم درس بخونم اما نهایت نیم ساعت بتونم انجام بدم سریع بلند میشم میگم ولش کن. اعتمادبنفسمو خیلی از دست دادم و از یسری کارایی که قبلا انجام میدادم الان میترسم مثل رانندگی. خیلی سخت دل میبندم.برای انتخاب پارتنر همش میگم کاش یکی بهتر پیدا بشه انگار همش منتظر یکی بهترم با اینکه بقیه میگن خب شاید همین گزینه های خوبه نسبتا بالا هم از دست بدی . نمیدونم دارم افسردگی میگیرم یا نه یا اصلا افسردگی دارم و چیکار کنم که اوضاع بهتر بشه ممنون میشم کمکم کنید و راهکار بگید.