خونریزی قبل از زایمان

افزایش حجم خون مادر در نتیجه سازگاری با دستگاه های قلبی عروقی و خونی مادر درطول حاملگی می باشد.
در طول حاملگی مقاومت عروق ریوی و سیستمیک کاهش می یابد. حجم پلاسما و گلبولهای قرمز در اوایل هفته های 8-4 حاملگی به دلایل زیر افزایش می یابد.
1-    نیازهای متابولیک مادر و جنین را رفع نماید.
2-    از رگهایی که به علت فشار رحم بزرگ آسیب دیده اند محافظت می نماید.
3-    مادر را در برابر از دست دادن خون هنگام تولد محافظت نماید. 
هر نوع خونریزی در زمان حاملگی، ممکن است سلامت مادر و جنین را به خطر اندازد. از دست دادن خون مادر، سبب کاهش ظرفیت حمل اکسیژن شده و می تواند مادر را در معرض خطر کاهش حجم خون، آنمی، عفونت، زایمان پره ترم و اثرات مخرب تحویل اکسیژن به جنین قرار دهد.
خطرات جنینی مرتبط با خونریزی مادر، شامل آنمی یا از دست دادن خون، هیپوکسی، آنوکسی و زایمان پره ترم است. 
اگر خونریزی منجر به کاهش خون جنینی شود، به علت حجم کمتر خون جنینی، تاثیراتش واضح تر خواهد بود. 

بیماری های خونریزی دهنده در حاملگی، به عنوان اورژانسهای طبی در نظر گرفته می شوند. انسیدانس و نوع خونریزی در سه ماهه های مختلف حاملگی متفاوت است.
خونریزی قبل از زایمان، یک عامل منجر شونده به مرگ مادر است. پاره شدن حاملگی خارج رحمی و دکولمان جفت بیشترین انسیدانس را در مورد مورتالیته مادری دارند. ارزیابی و اقدام سریع توسط سیستم بهداشتی برای حفظ زندگی مادر و جنین لازم است. 

خونریزی زودرس حاملگی 

خونریزی در اوایل بارداری یک هشدار برای فرد باردار و یک نگرانی برای مراقبان بهداشتی است. بیماری های خونریزی دهنده در اوایل حاملگی، معمولا شامل سقط (سقط خود به خود) سرویکس نارسا، حاملگی خارج رحم و مول هیداتیفورم هستند.
افراد با سن حاملگی بالا که در معرض دود سیگار قرار می گیرند، حاملگی آنها منجر به یک حاملگی پره ترم می شود و خونریزی واژینال را در طی حاملگی تجربه خواهند کرد.

سقط خود به خود

حاملگی که در نتیجه عوامل طبیعی، قبل از هفته 20 حاملگی خاتمه یابد، سقط خود به خودی محسوب می شود. علت انتخاب هفته 20 حاملگی به این دلیل است، که جنین ممکن است در این هفته بتواند بقا و زندگی خارج از رحمی داشته باشد و وزن زیر 500 گرم نیز، به عنوان تعریف دیگری، از سقط خود به خودی مورد استفاده قرار می گیرد.

انواع سقط 

انواع سقط، تهدید به سقط، سقط غیر قابل اجتناب، سقط ناکامل و سقط کامل است. همه انواع سقط ها می توانند در حاملگی های بعدی عود نمایند. به جز تهدید به سقط، سایر سقط ها، می تواند منجر به عفونت شوند.

تظاهرات کلینیکی

علائم و نشانه های سقط، وابسته به طول مدت حاملگی است وجود خونریزی رحمی، انقباضات رحمی، درد رحمی به عنوان علائم شوم در اوایل حاملگی می باشند و باید به عنوان سقط تا زمانی که عوامل دیگر ثابت نشده اند، در نظر گرفته شوند.
اگر سقط قبل از هفته 6 حاملگی روی دهد، فرد از یک خونریزی قاعدگی زیاد شاکی است. سقطی که بین هفته های 12-6 حاملگی اتفاق می افتد، منجر به یک ناراحتی متوسطی و خونریزی می گردد. بعد از هفته 12، سقط با یک درد شدید، شبیه درد زایمان همراه است، زیرا جنین باید خارج شود. تشخیص انواع سقط بر اساس علائم و نشانه های آن می باشد.
علائم تهدید به سقط، شامل لکه بینی است، در حالی که دهانه سرویکس بسته می باشد و کرامپ خفیف رحمی نیز ممکن است، وجود داشته باشد.
سقط اجتناب ناپذیر و ناکامل، شامل یک خونریزی متوسط تا زیاد، همراه با یک سرویکس باز نشده است و دفع بافت ممکن است همراه خونریزی وجود داشته باشد، امکان کرامپ های خفیف تا شدید رحمی نیز وجود دارد.
سقط اجتناب ناپذیر، غالبا با پارگی پرده های جفتی و دیلاناسیون سرویکس همراه است و دفع محصولات حاملگی اتفاق می افتد.
سقط ناکامل شامل خروج جنین با احتباس جفت است.
در سقط کامل، همه جنین و بافت خارج و سرویکس بسته می شود و ممکن است خونریزی خفیفی و کرامپ خفیف نیز وجود داشته باشد.
اصطلاح سقط فراموش شده، به حاملگی بر می گردد، که جنین مرده است و محصولات حاملگی برای چندین هفته در رحم باقی مانده اند و ممکن است بعد از اینکه رشد اندازه رحم متوقف شد، یا حتی اندازه آن کاهش یافت، توسط سونوگرافی تشخیص داده شود. ممکن است که هیچ خونریزی یا کرامپی وجود نداشته باشد و سرویکس بسته باشد.